In het bestuur van de  VHV

René Lahoye

Update: René Lahoye heeft om gezondheidsredenen in oktober 2024 helaas moeten besluiten terug te treden uit het bestuur. Hij is opgevolgd door Arie Kasper.

“Sinds 1 juli ben ik, als opvolger van Gijs Wildeman, voor het CNV bestuurslid geworden van de VHV. Een club die ik al jaren geleden in mijn  hart heb gesloten en die mij, in een boek over het gezicht van de vakbeweging in Limburg, een  paar pagina’s heeft laten vullen.

“Mijn start in het werkzame leven, in 1978 na mijn dienstplicht, was een combinatie van leraar basisonderwijs en leraar middelbaar beroepsonderwijs. Ook was ik bestuurslid van de EHBO Oranje Kruis afdeling Maastricht en secretaris van de toenmalige KOV afdeling Maastricht.

“Ik werd tijdens mijn studies lid van de Katholieke Onderwijsbond, aangemeld door mijn vader die jarenlang voorzitter was van de Katholieke Mijnwerkersbond Maastricht, Daar werd niet over gediscussieerd dat was vanzelfsprekend en natuurlijk de Katholieke Bond. Vakbondswerk was mij met de paplepel ingegoten en ik werd daarom ook al snel secretaris van de KOV afdeling  Maastricht.

“Midden jaren tachtig vonden er grote bezuinigingsrondes, onder minister Deetman, plaats in het onderwijs – waar we nu nog steeds de wrange vruchten van plukken – en ik raakte beide banen in 1984 kwijt.

“Wat te doen?  Maar weer studeren maar dan buiten het Onderwijs? Ik  had al voldoende aktes op zak. Personeelsbeleid?. Stageplaats?  Het werd het kantoor van de KOV, inmiddels aangesloten bij het CNV, in Roermond onder leiding van hoofdbestuurder Jef Dezaire. Gedurende mijn stageperiode van een jaar kwam er een vacature vrij als districtsbestuurder bij het CNV in 1985,standplaats Heerlen, met extra aandacht voor de Hout- en Bouwbond  CNV (40%) en de Grafische Bond  CNV (10%). Ook hier dus weer een combibaan maar dat was ik inmiddels wel gewend.

“Ik heb dit gedaan tot 1989 toen er een volledige baan vrij kwam als districtsbestuurder bij de Hout- en Bouwbond CNV met als werkgebied Limburg en Oost-Brabant. Geen combibaan maar volledig werkzaam voor een bond. Dat scheelde sowieso 2x per maand extra rijden naar hoofdkantoren in Utrecht en Amsterdam.

“In 1998 werd ik gevraagd als Unitleider bij de sociale dienst te Maastricht, maar dat bleek geen goede keuze, ik voelde mij in deze hoofdzakelijke kantoorfunctie en ook als ambtenaar erg opgesloten en beperkt in mijn vrijheden. In de jaren als districtsbestuurder was ik te zeer een reiziger geworden met veel persoonlijke vrijheden. De hele dag kantoorwerk was duidelijk niet mijn ding.

“Toenmalig algemeen secretaris van de Hout- en Bouwbond CNV en latere voorzitter van het CNV Arend van Wijngaarden, met wie ik nog veel contact had en die wist dat ik mij niet happy in mijn vel voelde, vroeg mij of ik interesse had als sectorbestuurder voor de houtsectoren in Odijk. Het bondsbestuur van de Hout- en Bouwbond CNV had besloten de landelijke bestuurders op te knippen in Bondsbestuurders en Sectorbestuurders. De Houtsector was hierin nog vacant. Ik solliciteerde en werd in 1999 aangenomen met als standplaats Odijk.

“Deze functie heb ik bezet, pendelend tussen Zuid-Limburg en Utrecht, tot en met de fusie van de Hout- en Bouwbond met de Industriebond CNV tot CNV Vakmensen in 2010. Deze fusie hield tevens een reorganisatie in en daarom ook wijziging van functies. Er werd gelijktijdig een speciale  afdeling voor pensioenfondsbestuurders opgericht en ik werd, door mijn ervaringen en pensioenopleidingen als pensioenfondsbestuurder in de houtsectoren, pensioenfondsbestuurder voor CNV Vakmensen, niet in de houtsectoren maar in andere sectoren waardoor deze baan weer erg nieuw was. Andere sectoren, andere regelingen, andere mensen.

“Op 1 april 2021 heb ik AOW-leeftijd bereikt en ben ik met pensioen gegaan. Inmiddels ben ik actief als kaderlid van het CNV in de regionale werkbedrijven in Limburg, als lid van de examencommissie van het Hout opleidingscentrum en natuurlijk als bestuurslid van de VHV.

“Daarnaast genieten  we van ons pensioen en als kersverse oma  en opa van onze jonge kleinkinderen.”

René Lahoye

December 2021