Het geheugen van de vakbeweging

Rovaniemi 1998 – Gijs Wildeman op een sneeuwscooter

Gijs Wildeman

Winter Wonderland

In de winter van 1998 maakte ik met het Vakantie Risicofonds (VRF) voor de bouwnijverheid een studiereis naar Finland. VRF was een stichting die van uit de cao zorgde voor doorbetaling van loon tijdens vorst. Dat betekende dat er dagen waren dat er 35 miljoen gulden uitbetaald werd. Logisch dat we keken naar middelen om door te bouwen tijdens vriesdagen. Namens de Hout- en Bouwbond CNV zat ik toen in dat bestuur. En ja in Helsinki zagen we dat met min 15 graden Celsius er verwarmde betonmortel aangevoerd werd. Dat ijzervlechters doorwerkten in bouwputten met geïsoleerde dekzeilen boven zich. Ook zagen we dat men knoeide met chemische middelen om het spul boven nul te houden. Leerzaam! Na twee dagen veranderde de studiereis in een Winter Wonderland reis. Het VRF bestond 35 jaar, dat mocht gevierd worden. We reisden af naar Rovaniemi in Lapland dat zichzelf presenteert als de enige echte hoofdstad en woonplaats van de Kerstman. En het was fantastisch…! Nog nooit heb ik de winterse tooi zo mooi gezien met een temperatuur van min 30 graden Celsius. We gingen met hondensleeën over bevroren rivieren en in arrenrijtuigen getrokken door rendieren over eindeloze sneeuwvlakten. IJsscooters waren het vervoermiddel van hot naar haar. We dineerden in een Iglorestaurant met de winterjassen aan en dronken rode wijn die 3 graad Celsius was

Waarom kom ik daar op? Vrouw en ik keken recent naar de serie ‘Thin Ice”. Een fictieve thriller die zich afspeelt in Groenland. Landen rond de Noordpool willen een convenant sluiten dat er ter wille van het klimaat niet naar olie zal worden geboord. Het wordt een complete botsing van natuurbelangen tegenover economische belangen met intriges, beschuldigingen, moorden. Hartstikke spannend. Het natuurschoon van die serie herinnerde mij dus weer aan die Winter Wonderland reis in 1998. Toen in Rovaniemi ­min 30 graden en vandaag min 2 graden Celsius. Dat doet je beseffen dat we hard op weg zijn deze wereld naar de gallemiezen te helpen. Het Coronavirus maakt nog eens extra duidelijk hoe kwetsbaar we inmiddels zijn geworden.

Zonnegod Mithras

Rovaniemi 1998 – Winter Wonderland

En dan zijn we weer op weg naar het Kerstfeest. Prettige feestdagen zie je overal. Lieve mensen, het zijn wel KERSTDAGEN, waar we de geboorte van het Christuskind herdenken of je het nu gelooft of niet. De oude Romeinen vierden het feest van de zonnegod Mithras op 25 december. Het bleef weer langer licht. En het verhaal gaat dat onder invloed van Keizer Constantijn de Grote ( 280-337) die koos voor het christendom, op het Concilie van Nicea in 325 besloten werd de geboortedag van Christus ook op 25 december te bepalen. De overstap van heiden naar christen wordt zo wat eenvoudiger moeten de keizer en priesters van toen gedacht hebben

Hoe dan ook. Wat blijft met de kerst is de verwachting, het licht der wereld, vrede op aarde. Daarop wachten we elk jaar opnieuw. Maar het is tijd om wachten om te zetten in doen. Weg met het plastic met olie en gasboringen weg met het vergif. Kiezen voor Schone Energie. Zonnestralen! Kiezen op de juiste mensen, kiezen voor schoon milieu boven het belang van rupsje nooit genoeg. Verdelen van welvaart. Terug naar het licht en de vrede en natuur van Mithras en het kind in de kribbe, 2020 jaar geleden. Terug naar de min 30 graden Celsius in Rovaniemi in 1998. Actie! Politieke partijen en maatschappelijke organisaties voorop en Gij in uw klein hoekje en ik in ’t mijn.

Ik wens iedereen, Zalig Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar

Gijs Wildeman

december 2020