Het geheugen van de vakbeweging

Paul en Ina Stoffer: … Na pensionering regelmatig als conducteur te vinden op de treinen van de Zuid Limburgse Stroomtreinmaatschappij (ZLSM)…


Paul en Ina Stoffer

Samen actief in de samenleving

Paul Stoffer (Heerlen, 1939) leert tijdens zijn militaire dienst de dochter van een Rotterdamse beroepsmilitair kennen, met wie hij in 1964 trouwt. Paul en Ina krijgen drie zonen: Richard en de tweeling Jaap en Willem. En zijn nu de trotse opa en oma van Janou, Sven, Sarah en (opnieuw) een tweeling Lars en Sanne. Zijn werkzame leven brengt Paul door bij de Staatsmijnen/DSM. Nu zijn Paul en Ina regelmatig als conducteur te vinden op de treinen van de Zuid Limburgse Stroomtreinmaatschappij (ZLSM).

Een leven in de vol-continu

 Als Paul van de MULO komt start hij op de plek waar menigeen zijn carrière hoopt af te sluiten, maar die voor weinigen is weggelegd: het hoofdkantoor. In het geval van Paul dat van de Staatsmijnen en helaas onderaan de ladder bij de Postkamer. Vervolgens wordt het de administratie voor de OVS en TVS op de Staatsmijn Hendrik, waar hij ook na zijn militaire dienstplicht terugkeert. Als de mijnsluiting voor de deur staat schoolt Paul zich om tot chemisch vakman en wordt operator bij de gasscheidingsfabriek van DSM. Later stapt hij over naar de waterfabriek (WAFA) van het concern. En ook hier weer, tot aan zijn pensionering in 2000, in de vol-continu. “Vooral op latere leeftijd krijg je last van de ontregeling van het natuurlijke dagnacht ritme”, zegt Paul nu. Hij ervaart heel sterk de omslag die het bedrijf in de loop der jaren doormaakt. Van een bedrijf waar grote kameraadschap heerst naar de kille zakelijkheid waar jaarcijfers de dienst uitmaken.

Het CNV en ‘de Stoffers’

Lid zijn van de bond is in huize Stoffer een vanzelfsprekendheid. Pa Stoffer bereikte de gezegende leeftijd van 98 jaar en was tot op dat moment lid en ook Paul heeft er inmiddels 50 jaar ‘opzitten’ bij achtereenvolgens de PCMB, Industriebond en nu de Bedrijvenbond van het CNV. Paul is er niet de man naar om aan de kant te blijven staan. Hij is vele jaren lid van het afdelingsbestuur, de districtsraad en de bondsraad en uiteraard kaderlid van de  bedrijfsledengroep van de bond bij DSM. Ook vertegenwoordigt hij het CNV een aantal jaren in de WWW-RWW commissie in zijn woonplaats Munstergeleen. “Lang niet altijd even makkelijk, vooral in een kleine gemeenschap als Munstergeleen. Als je mensen een sanctie moet opleggen is dat geen pretje. Maar  ook dat hoort erbij.” En dat je het bij een sollicitatie nét niet haalt, hoort ook bij het leven. Een geheimpje. Als Alex Booij met pensioen gaat als CNV-bestuurder in Limburg, blijven in de procedure die daarop volgt twee geschikte kandidaten over: Piet Booij en Paul Stoffer. Uiteindelijk wordt het Piet Booij. Van Paul geen onvertogen woord hierover.

Als vanzelfsprekend is ook Ina bij de activiteiten van de bond betrokken. Of er nu ’s avonds laat pamfletten gemaakt moeten worden en ’s nachts rondgebracht of dat er soep moet komen voor de jaarvergadering, op Ina kan de bond ekenen. Als de kinderen volwassen zijn, start de inmiddels 48-jarige Ina haar eigen carrière: ze wordt kraamverzorgster. Een stap, waarin de bond een rolletje speelt. Op enig moment staat ze met haar Paul voor het CNV op een bedrijvenbeurs. Het GAB roept in de stand tegenover die van het CNV (herintredende) vrouwen op om een opleiding tot kraamverzorgster  te volgen. En zo is het gekomen…

Natuurlijk wordt ze lid van de bond. Ze maakt vervolgens enkele jaren deel uit van de sectorraad Verzorgenden van de CFO. Ze wordt vakbondsconsulente  van de bond en houdt dagelijks telefonisch spreekuur. Hun beweegredenen om zich zo voor de bond in te zetten? Heel kort en krachtig: “Graag iets willen doen voor een ander en wat je er voor terugkrijgt is heel mooi, je groeit als mens.”

Geen tijd voor geraniums

Tot zijn 70ste is Paul actief geweest voor de KNVB: eerst als scheidsrechter, nadien als rapporteur. ”Ik heb maar één keer klappen opgelopen en dat was in de zomeravond competitie. Enerzijds moet je respect afdwingen en anderzijds de kunst verstaan moeilijke situaties met een grap op te lossen”, zegt Paul. Zijn tweede hobby is muziek. Hij is al 61 jaar lid van fanfareorkest “Harpe Davids” waar hij trompet speelde, bestuurslid was en nu erelid. Ina gebruikt haar stem als instrument. Ze zingt nu alweer zo’n 20 jaar in de Cantorij Limburg en 17 jaar bij Voices Vocales.

Samen doen ze veel werk voor de ANBO Westelijke Mijnstreek. Ze hebben allebei zitting gehad in het bestuur en houden zich nu onder meer nog bezig met de organisatie van vakantiereisjes en dagtrips. Ook trekken ze er samen graag op uit waaronder dag- en weekendtrips met de trein, maar ook reizen naar verre oorden. Zoals naar China.

“En dan is er nog die stoomtrein, waarop ze vaak te vinden zijn: Beiden als conducteur op het miljoenenlijntje van de maatschappij…

Ze hebben trouwens iets met treinen. Paul is actief als treinambassadeur voor de NS. Het enthousiasme waarmee hij hierover spreekt, maakt duidelijk dat de spoorwegen met hem in de roos hebben geschoten. Ina – hoe kan het anders – volgt binnenkort dit spoor. En dan is er nog die andere trein, waarop ze vaak te vinden zijn: de stoomtrein van de ZLSM. Beiden als conducteur op het miljoenenlijntje van deze maatschappij. De uren worden welbesteed in huize Stoffer. Is er eens een vrij uurtje dan is Paul te vinden achter zijn computer, wordt er graag gelezen of naar muziek geluisterd. Voor dat laatste kan je zelfs cursussen volgen. Paul doet dit bij de in deze streek bekende Toine Sporken, die ook muziekreizen organiseert. Zo zijn Paul en Ina een tijdje geleden nog naar Leipzig geweest en staat ook een geplande reis naar China in het teken van de muziek.

Paul en Ina bruisen nog van de activiteit, dat is duidelijk. “Nu kan het nog en dan moet je het doen. Voor jezelf, je partner en de samenleving.” Zo eenvoudig is dat bij mensen als Paul en Ina.

Dit dubbelportret is eerder verschenen in de VHV-publicatie Gezicht van de vakbeweging, Zuid-Limburg II, 2008.